مكتوب 50 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان الإلهيّين التائبين كثّرهم اللَّه و بارك عليهم أجمعين . يارىِ ديگران امّا بعد ؛ شروط خروج از زمرهء خاسرين به نص كلام ربّ العالمين سه است : ايمان و عمل صالح و تواصى به حق و صبر . پس مجرد اين كه شخص در خود ايمان آورد و عمل شايسته كند كافى نيست تا آن زمان كه غم خوارى ديگر برادران مؤمن كند و ايشان را نيز بر همان كه خود بر آن است از ايمان و عمل صالح دارد . و گمان نبرد كه اگر ارشاد ايشان نكند و ايشان را به طريق سلامت راه نمودى ننمايد ، او خود سالم ماند ، براى آن كه بنى آدم همه به هم باز بسته‌اند همچون اعضاى جسدى واحد و اثر از بعضى بر بعضى بالضّرورة و اصل ، چنانچه اگر عضوى دردناك باشد مزاج ساير اعضا بدان سبب متغيّر گردد و از اعتدال بيرون رود . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم در اين باب مثلى زده است كه « مَثَلُ الْمُداهِنِ في حُدُودِ اللَّهِ وَ الْواقِعِ فيها مَثَلُ قَومٍ اسْتَهمُّوا سَفينَةً فَصارَ بَعْضُهُم في أسْفَلِها وَ صارَ بَعْضُهُم في أَعْلاها فَتَأَذّوا بِه فَأَخَذَ فاساً فَجَعَلَ يَنْقُرُ في أَصْلِ الْسَّفينَة فَاتوهُ فَقالُوا ما لَك ؟ قالَ : تَأَذَّيْتُم بى وَ لابُدَّ لي مِنَ الْماءِ . فَإِنْ أَخَذُوا بِه عَلى يَدَيْه أنْجوه وَ أَنْجوا أنْفُسَهُم وَ إِنْ تَرَكُوه اهْلَكُوه